Η ψυχανάλυση που, ως θεραπευτική μέθοδος και θεωρία κατανόησης του ψυχισμού και της συμπεριφοράς, δημιουργήθηκε από τον Sigmund Freud (1856-1939), αποσκοπεί στην επίλυση των ενδοψυχικών συγκρούσεων και την ενδυνάμωση του Εγώ, σκοποί που επιτυγχάνονται μέσα από την ανάλυση και διερεύνηση του ασυνειδήτου και την ερμηνεία των συμπτωμάτων, των ονείρων και άλλων ασυνείδητων εκδηλώσεων. Οι αρχές που την διέπουν είναι όμοιες με αυτές της ψυχαναλυτικής θεραπείας με τη διαφορά ότι η μέθοδος της κλασσικής ψυχανάλυσης περιλαμβάνει τη χρήση του ντιβανιού στο οποίο ξαπλώνει ο αναλυόμενος χωρίς να έχει στο οπτικό του πεδίο τον αναλυτή και μιλά ελεύθερα και απερίσπαστα, ακολουθώντας τους ελεύθερους συνειρμούς του. Επίσης στην ψυχανάλυση είθισται οι εβδομαδιαίες συνεδρίες να είναι συχνότερες από εκείνες της ψυχοθεραπείας καθώς πρόκειται για μία εντατικότερη δουλειά που απαιτεί περισσότερο χρόνο και εμβάθυνση.